Tenekelerde Açan Bahar

Bahar, bazı
evlere sessiz gelir. Gürültüsüz, gösterişsiz… Ama köklü. Benim çocukluğumda
bahar, anne evinin bahçesinde başlardı.

Bahçemiz
büyük değildi ama yaşayan bir yerdi. Eski zeytinyağı tenekeleri, salça
kutuları, kenarları hafif ezilmiş kaplar… Annemin elinde hepsi birer çiçek
yuvasına dönüşürdü. Altları delinirdi, içine toprak doldurulurdu. Sonra sabırla
beklenirdi.

O tenekeler
bizim için sıradan eşya değildi; baharın başladığı yerdi.

Küpeliler

Küpeli
çiçekleri gölgeli köşede dururdu. Morla pembenin birbirine karıştığı zarif
çiçekleri tenekenin kenarından aşağı sarkar, rüzgârda hafifçe salınırdı.

Onlarda bir
acele yoktu. Gösterişleri yoktu. Sadece duruşları vardı. Annem sularken sesi
bile yumuşardı.

Sardunyalar

Sardunyalar
güneşi severdi. Kırmızıları canlı, yaprakları diri… Tenekenin içinden taşan bir
hayat gibi dururlardı.

Onlara
bakınca insanın içi genişlerdi. Ne fazlası vardı ne eksiği. Olduğu kadarıyla
güzeldi.

Yıllar
geçti. Bahçeler değişti, tenekeler paslandı, mevsimler geldi geçti. Ama her
bahar geldiğinde içimde aynı görüntü canlanıyor: toprağa eğilmiş bir anne ve
sessizce açan çiçekler.

Huzur, bazen
bir annenin tenekeye diktiği iki çiçeğin arasında büyür.

 ÖZNUR TURAN ÖZEN