Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan…

Ramazan gelince şehir sadece yavaşlamaz, başka kokar.

Akşamüstü fırının önünden geçerken o sıcak pide kokusu yüzüne çarpar. Unla
karışık buhar, susamın hafif yanık kokusu… Çocukken o poşeti taşırken elin
yanardı ama bırakmazdın. Çünkü o sıcaklık ev demekti, iftar demekti, birlikte
oturmak demekti.

Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan…

Sen gelince sokak bile başka nefes alır.

Sahur vakti şehir yarı uykulu, yarı uyanıktır. Mutfakta kaynayan çayın sesi,
tabakların hafif tınısı, pencerenin ardından gelen serinlik… Dışarıda derin bir
sessizlik vardır ama o sessizlik boş değildir. Aynı anda uyanan binlerce evin
ortak sessizliğidir.

Uzaktan bir davul sesi duyulur.

Tokmağın ritmi karanlığı deler.

Çocuklar battaniyeye sarılıp o sesi dinler.

O an şehir tek bir kalp gibi atar.

Gündüz vakti güneş biraz daha yakıcı gelir insana. Susuzluk boğazda
hissedilir ama sabır da oradadır. Bir su bardağı masada beklerken zaman
yavaşlar. Dakikalar uzar, gölge kısalır, ezan saati yaklaşır.

İftara birkaç dakika kala mutfakta ayrı bir telaş vardır. Çorbanın buharı
gözlük camını buğulandırır. Tavadaki yağ hafif çıtırdar. Sofraya konan her
tabak bir niyet gibidir.

Ve o bekleyiş…

Ezan sesi camilerden yükselir. Aynı anda açılan eller, aynı anda alınan ilk
yudum. Su, sadece su değildir o an. Serinliktir. Şükürdür. Hayatın kıymetini
yeniden anlamaktır.

Komşu kapısı çalınır.

Bir tabak uzatılır.

“Biz yaptık, size de getirdik.”

Ramazan’ın sesi bazen kaşıkların çorba kasesine değdiği o yumuşak sestir.

Bazen teravih çıkışı ayakkabısını arayan çocukların kahkahası.

Bazen cami avlusundaki o hafif uğultu.

Şehir, bu ayda daha insandır.

Hoş geldin gönülhaneme…

Sadece benim kalbime değil, bu şehrin kalbine hoş geldin.

Çünkü Ramazan, bireysel bir açlık değil; toplumsal bir hatırlayıştır.

Paylaşmanın, yavaşlamanın, birbirini görmenin ayıdır.

Bir hurmanın lifli tadında,

Bir çorbanın buğusunda,

Bir ezanın yankısında…

Her yıl yeniden başlarız.

Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan…

Şehrin gürültüsünü biraz kıs, kalplerin sesini biraz aç.

Ve bize yeniden aynı sofrada oturmanın kıymetini hatırlat.

                                                                                                                      ÖZNUR
TURAN ÖZEN